Bolesław Chrobry był pierwszym władcą polskim, który został koronowany na króla, co miało miejsce w Gnieźnie w 1025 roku. Wraz z nim otwarł się nowy rozdział w historii państwa. Jego kluczowym osiągnięciem było przeniesienie do katedry gnieźnieńskiej szczątków Świętego Wojciecha i ustanowienie w Polsce niezależnego polskiego kościoła z metropolią w Gnieźnie i z biskupstwami w Kołobrzegu, w Krakowie i we Wrocławiu. Król był śmiałym politykiem i uważał się za znaczącego władcę, skutecznego zdobywcę i człowiekiem, który faktycznie przyczynił się do chrystianizacji Polski. Znany z ambitnej polityki zagranicznej, podbojów terytorialnych oraz liczącą się pozycji Polski na arenie międzynarodowej. Przydomek „Chrobry” to „odważny lub „dzielny” odzwierciedlał jego charakter jako dzielnego wodza i polityka. Bolesław Chrobry dążył do pokazania, że Polska jest krajem chrześcijańskim. Pragnął, aby jego kraj stał się potęgą tej części kontynentu. Koronacja królewska uwieńczyła trzydziestoletnie panowanie, w trakcie którego Chrobry powiększył terytorium Polski o Morawy, Milsko, Łużyce, Słowację i Grody Czerwieńskie. Zapewnił Polsce niezależną metropolię kościelną i równorzędną pozycję wśród chrześcijańskich państw Europy Zachodniej. W skarbcu na Wawelu na honorowym miejscu znajduje się miecz Bolesława, który jest jedynym ocalałym insygnium koronacyjnym z czasów Piastów. W tym roku tysiąc lat minęło od czasu, kiedy Polska stała się królestwem.
